Druga wystawa w ramach cyklu „Dialogi z awangardą”

Galeria Sztuki Współczesnej Dom Doktora

(Zakopane, ul. Witkiewicza 19)

zaprasza na drugą wystawę

w ramach cyklu "Dialogi z awangardą"

IWONA MICKIEWICZ

Papier i słowa.

Rysunki, kolaże, obiekty i krótkie filmy

Wernisaż: 1 lipca (sobota), godz. 19.00.

Wystawa potrwa do 15 sierpnia.

Kuratorka wystawy i cyklu: Anna Baranowa

[skrot]

IWONA MICKIEWICZ (ur. 1963 w Lesznie) - poetka, tłumaczka, artystka wizualna - pokaże swoje nowe prace, będące rezultatem twórczego dialogu pomiędzy słowem i obrazem. Jest to pierwsza w Polsce wystawa artystki, mieszkającej i tworzącej w Berlinie od roku 1988.

DIALOGI Z AWANGARDĄniezależny cykl, rozpoczęty w roku Stulecia Awangardy w Polsce, w którym udział biorą artyści interdyscyplinarni. Zależy nam na podkreśleniu aktualności integracji sztuk, która miała tak ważne znaczenie dla awangardy XX wieku.

Patronat: Stowarzyszenie Historyków Sztuki Oddział Krakowski

Anna Baranowa, Imaginarium Iwony Mickiewicz (fragment z katalogu: Iwona Mickiewicz. Kapricen. Farbzeichnungen und Collagen, Ausstellung im Klöster Bentlage, Rheine, 25.09.-30.10.2016, Berlin 2016)

Iwona Mickiewicz od roku 1988 mieszka i tworzy w Berlinie. Posiada swój własny, konsekwentnie rozwijany dorobek twórczy, a jednocześnie obecna jest – jako artystka i organizatorka – w wielu inicjatywach na rzecz polsko-niemieckiej współpracy kulturalnej. (…) Mickiewicz urodziła się w okresie zimnej wojny, za żelazną kurtyną, należy zatem do pokolenia, które dzieciństwo i wczesną młodość przeżyło w półwolności, w cieniu niedawnej wojny, o której dorośli więcej milczeli, niż mówili. Po maturze Mickiewicz wyjechała na studia pedagogiczne do Leningradu, potem studiowała polonistykę w Warszawie, wreszcie scenopisarstwo w Berlinie, gdzie już osiadła na stałe. Wolność znalazła w przestrzeni języka – jako poetka i tłumaczka, prozaiczka, autorka scenariuszy, publicystka i edytorka. Mickiewicz biegle się porusza w języku polskim, niemieckim i rosyjskim. Sama pisze w tych językach i znakomicie tłumaczy wiersze swoich ulubionych poetek, między innymi Gertrud Kolmar, Else Lasker-Schüler, Maryny Cwietajewej. Mickiewicz ma zakodowaną językową elastyczność, wielokulturowość i łatwość przekraczania granic. Ale na tym się nie kończy.

Giętkość wyobraźni powoduje, że artystka z równą swobodą przechodzi od słowa do obrazu i odwrotnie. Nie oznacza to, że porzuca słowo dla obrazu, a obraz dla słowa. Z łatwością tworzy kolażowe struktury lub rozbudowane całości intermedialne. Punktem wyjścia jest zwykle tekst własny lub zapożyczony od ulubionych poetek (wśród nich jest też Zuzanna Ginczanka), który pociąga za sobą i inspiruje działania na polu fotografii, filmu, sztuki obiektu, performace i – last but not least – rysunku. O sposobie poruszania się Mickiewicz wśród tych rozmaitych środków wypowiedzi świadczą jej publikacje z ostatnich lat: Zu den >Welten< von Gertrud Kolmar. Texte und Abbildungen (2012), Meisterschaft. Ausgewählte Gedichte (2013), Sprachunterricht (2014), Meine Reise nach Theben oder Klein Sterbelied (2014). Zawierają one teksty poetyckie lub prozę, tłumaczenia, gry językowe, stopklatki z filmów nakręconych przez artystkę, fotografie miejsc oraz sytuacji gotowych lub przez nią aranżowanych, zdjęcia obiektów kleconych z byle czego, kolaże i rysunki. Uderza spontaniczność tych działań, kapryśne żonglowanie rozlicznymi formami. Wydaje się często, że słowa same się wysypują z jej wokabularza, a obrazy same powstają pod palcami. Swoboda leksykalna i wizualna zbliża Mickiewicz do surrealistów i dadaistów.

(…) Artystka rysuje od kilku lat. Pierwsze rysunki powstały około roku 2012 i od tego czasu narastają lawinowo. Mickiewicz rysuje na tym, co ma pod ręką – na papierze zwykłym lub bardziej wyrafinowanym, na tekturowych pudełkach, na kopertach. Rysuje akwarelą, ołówkiem, długopisem, atramentem. Czasem dodaje skrawki innego papieru, materiału lub koronki. Lubi „rysunki jednominutowe”, które są szybkim zapisem wzbierających emocji, oddechem dla oczu i ręki, ulgą dla serca. Jest w nich dziecięca spontaniczność, ale nic z infantylizmu. Moderniści z ubiegłego stulecia marzyli o powrocie do mitycznej epoki infantia linguae – do języka naturalnego, który powstaje spontanicznie i automatycznie. Iwona Mickiewicz rysuje po Maxie Ernście, po Joanie Miró, po Josephie Beyusie. Oko historyczki sztuki wychwytuje różne związki formalne, nie po to jednak, by ustalać zależności, lecz pokrewieństwa. Istnieją różne, rozpoznawalne genotypy formalne. Mickiewicz też ma swoją rodzinę artystów. (...)”

===================================================================

Wystawy i performaces w ramach cyklu DIALOGI Z AWANGARDĄ:

27.06.-27.06.2017 „Dalsze przestrzenie Księżnej K. Andrzej Andzik Kowalczyk, Jacek Maria Stokłosa, Krzysztof Dominik – fotografie, obiekty, performance”. Wystawa połączona z dwoma performance'ami (w dniach wernisażu i finisażu) w wykonaniu Teatru 52 Hz i z udziałem muzycznym Krzysztofa Ścierańskiego.

1.07.-15.08.2017 – Iwona Mickiewicz (Berlin) „Papier i słowa. Rysunki, kolaże, obiekty i krótkie filmy“

28.10.2017 – otwarcie wystawy Bogusława Bachorczyka „U rodziny. Moje lata 1984-1987”